Η αξία ενός ανθρώπου ως αντανάκλασμα της θέσης που κατέχει; Του Γιώργου Πλουμίδη

Στην σημερινή εποχή με την οικονομική κρίση να έχει οδηγήσει σε κρίση αξιών, έχει έρθει στην επιφάνεια ένα ζήτημα που δεν του πολυδίναμε σημασία σε παλαιότερες εποχές λόγω της ανεμελειάς που υπήρχε και είναι το ζήτημα των ανθρώπων που κατέχοντας μία θέση εξουσίας ή μία θέση με μεγάλο κύρος νομίζουν ότι ξαφνικά έγιναν κάποιοι και συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει η θέση...

Αυτή τη συμπεριφορά την έχουν συνήθως άνθρωποι που χωρίς ιδιαίτερα προσόντα κατέλαβαν θέσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος και κύρους λόγω των γνωριμιών τους και των πόντων που εξαργύρωσαν κάνοντας εξυπηρετήσεις σε ανωτέρους.
Έχουν μία αλαζονεία και έπαρση σαν να τους ανήκει η θέση και όχι σαν να είναι ένοικοι τής.
Η ουσία είναι ότι αν και ανεπαρκείς νιώθουν λες και είναι βασιλικότεροι του βασιλέως και συμπεριφέρονται σαν να είναι κάποιοι ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ.
Είναι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι με αντικειμενικά κριτήρια δεν θα είχαν ποτέ κάποια αξιόλογη θέση και έτσι όταν την αποκτήσουν φέρονται σαν να ανέβηκαν οι μετοχές τους και να απέκτησαν κύρος και σεβασμό από την κοινωνία...
Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν ανεβαίνει η αξία σου έχοντας μία θέση, ούτε ότι ξαφνικά γίνεσαι κάποιος, ούτε ότι απέκτησες όλα όσα σου έλειπαν και έτσι μετατρέπεται η ανασφάλεια τους σε αλαζονεία...


Επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως κάποιοι έχοντας μία θέση στο παρελθόν, προτιμήθηκαν για άλλες θέσεις στο μέλλον με μόνη παρακαταθήκη την πρότερη θητεία τους και όχι των προσόντων τους.

Στην άλλη πλευρά συναντάμε ανθρώπους με πολλά προσόντα και κατάλληλους για μία θέση εξαιρετικού ενδιαφέροντος που δίνουν άλλη αίγλη και αξία στη θέση που κατέχουν μένοντας ταπεινοί και προσηλωμένοι στα καθήκοντα που έχουν να επιτελέσουν, οι οποίοι γίνονται και πρότυπο για πολλούς άλλους με τη σωστή συμπεριφορά τους και τη συνεισφορά τους στις απαιτήσεις της θέσης που έχουν.

Συνεπώς δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μια θέση για να έχει αξία, χρειάζεται να το αποδείξει με την συνολική του συμπεριφόρα όταν είναι κάτοχος της θέσης, οτί αξίζει να την έχει.
Από μόνη της η θέση μπορεί να δίνει εφήμερη αξία και αναγνώριση, μακροπρόθεσμα όμως ξεχωρίζουν αυτοί που πραγματικά αξίζουν και μπόρεσαν να δώσουν περαιτέρω αξία αυτοί στη θέση με το έργο τους και να δώσουν κίνητρο και σε άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους.
Να αποτελέσουν υπόδειγμα για την κοινωνία.

Γιατί όπως λέει και ο λαός: "Δεν κάνει η θέση τους ανθρωπούς, αλλά ο άνθρωπος τη θέση..".

Η μπανάνα και ο Αθλητισμός....Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ το facebook ,το twitter και το istagram να έχουν κατακλυστεί με φωτογραφίες διάσημων να τρώνε μία μπανάνα, εκδηλώνοντας τη συμπαραστασή τους στον ποδοσφαιριστή Ντανι Άλβες για την ρατσιστική προσβολή που δέχτηκε από ανεγκέφαλο οπαδό αντίπαλης ομάδας πριν λίγες ημέρες.

Με αφορμή αυτό το γεγονός και τα παραλειπόμενά του αναρωτιόμαστε πώς ακόμη και σήμερα μπορούν κάποιοι να βλέπουν τον αθλητισμό ως τόπο έκφρασης των διακρίσεων λόγω καταγωγης και χρώματος.

Σαφώς και πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει την τεράστια συμβολή του αθλητισμού στην ενοποιήση και απορρόφηση διαφορετικών πολιτισμών, συμπεριφορών, γλωσσών και εν τέλει τη συνύπαρξη και συνεργασία τόσο διαφορετικών ανθρώπων μεταξύ τους, ανθρώπων με διαφορετική προέλευση, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετική γλώσσα και διαφορετική νοοτροπία και ας έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος.
Εξάλλου η γλώσσα του αθλητισμού είναι κοινή για όλους όσους ασχολούνται με κάποιο άθλημα και αποτελεί τον βασικό παράγοντα που βοηθά στην συνεργασία και συννενόηση τόσο διαφορετικών ατόμων, τα οποία συνασπισμένα κάτω από τον κοινό στόχο αγωνίζονται μόνο γι αυτό προτάσσοντας την συναδερφικότητα και την συνεργασία πάνω από όποια διαφορά έχουν.

Η συμβολή συνεπώς του αθλητισμού στην καλή κοινωνία και συνεργασία διαφορετικών ατόμων διαφορετικής κουλτόυρας είναι τεράστια και ένας από τους παράγοντες ένταξης στην κοινωνία περιθωριοποιημένων ομάδων στην τελική.

Βέβαια θα αντιτείνει κάποιος ότι ο αθλητισμός ενέχει στοιχεία ρατσισμού εκ φύσεως καθώς κάποιοι διακρίνοτναι και κάποιοι όχι...κάποιοι εξελίσσονται ενώ κάποιοι μένουν στάσιμοι...
Όμως αυτό το επιχείρημα είναι έωλο, διότι σε αυτή την περίπτωση κάποιος προχωρά ή μένει στάσιμος εξαιτίας της προσπάθειας που καταβάλλει, του ταλέντου κτλ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΩ χρωματικών ή φυλετικών διακρίσεων.

Ας βλέπουμε λοιπόν τον αθλητισμό σαν κάτι που ενώνει και όχι χωρίζει τους ανθρώπους...

"Να μην παίρνεις αποφάσεις εκνευρισμένος..." Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Πόσοι από σας δεν είπατε μετά από μια δυσάρεστη μέρα, μετά από μία αποτυχία, μετά από μία απογοήτευση  τα παρατάω όλα, σταματάω, φεύγω, δεν μου αξίζει να βρίσκομαι εδώ μέσα και άλλα πολλά και όμορφα που εκείνη τη στιγμή φάνταζαν ιδανικά αλλά δεν ήταν παρά αποφάσεις της στιγμής, επιπόλαιες, άστοχες και κυρίως εν θερμώ...;
Πόσοι πάνω σε στιγμές έντασης και εκνευρισμού δεν "πήρατε" αποφάσεις που είτε δεν πραγματοποιήσατε ποτέ(και καλώς), είτε τις πραγματοποιήσατε και καταλάβατε πόσο λάθος ήταν εκ των υστερών...;

Φυσικά και καμία φορά το ένστικτό μας μας οδηγεί σε σωστές αποφάσεις  αλλά όταν σκεφτόμαστε με ηρεμία και σύνεση και όχι σε στιγμές συναισθηματικής και πνευματικής έντασης όπως είναι οι στιγμές εκνευρισμού...
Διότι τότε το μυαλό μας είναι επηρεασμένο από την αρνητικότητα της στιγμής, από τα δυσάρεστα συμπεράσματα της περίστασης, μην μπορώντας να σκεφτούμε όλα όσα έχουν προηγηθεί όσο καιρό ήμαστε σε αυτή την κατάσταση, θετικά ή αρνητικά...
Έτσι φορτισμένοι συναισθηματικά από την παρόρμηση της στιγμής και μη δυνάμενοι να σκεφτούμε λογικά, οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς με τις αποφάσεις που τυχόν θα λάβουμε εν θερμώ και χωρίς ανάλυση της κατάστασης...

Συνεπώς μετά από δυσάρεστα γεγονότα όπως μια ήττα με άσχημο τρόπο, μία αποτυχία ενός σχεδίου στη δουλειά, μία άσχημη συμπεριφορά σε βάρος μας, οποιαδήποτε απόφαση πάρουμε εν θερμώ δεν θα είναι η πρέπουσα για μας καθώς θα αποτελεί προϊόν του θυμικού μας και όχι της λογικής.
Σε μια τέτοια περίπτωση χρειάζεται ηρεμία, σύνεση και αξιολόγηση των θετικών και αρνητικών και συνυπολογίζοντας τα κόστη και τα οφέλη της ενδεχόμενης απόφασής μας να οδηγηθούμε στην καταλληλότερη κίνηση για μας...
Διότι όσο πιο πολύ επεξεργαστούμε μία δύσκολη απόφαση, τόσο πιο προετοιμασμένοι θα ήμαστε για τις συνέπειές της ή τα οφέλη της...άρα μειώνονται οι πιθανότητες να μετανιώσουμε....ενώ αν παίρναμε την απόφαση πάνω στον εκνευρισμό μας το πιθανότερο θα ήταν να εκτεθούμε τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο τον εαυτό μας...
Φυσικά και δεν υποτιμάμε τον ρόλο του συναισθήματος, αλλά σαν παράγοντα που σταθμίζεται μέσα στα θετικά ή αρνητικά μιας κατάστασης και όχι σαν τον κύριο λόγο που παίρνω μια σοβαρή και δύσκολη απόφαση...

Και θα κλείσω με μία ερώτηση προς όλους όσους ασχολούνται με κάποιο άθλημα:
Πόσες φορές φίλοι-ες δεν είπατε μετά από μία άσχημη εμφάνιση ή μετά από ένα παιχνίδι που δεν παίξατε όσο περιμένατε, τα παρατάω;
Ρητορική προφανώς η ερώτηση, διότι πολλοί, πολλές φορές το έχουν πει, αλλά ελάχιστοι το κάνουν πράξη, και καλώς δηλαδή διότι αν μέναμε στις εν θερμώ αποφάσεις τα γήπεδα θα ήταν άδεια...

Διότι όπως έλεγε και ο Ταλεϋράνδος:
"Να μην εμπιστεύεσαι τις πρώτες αυθόρμητες αντιδράσεις. Είναι σχεδόν πάντα λάθος."

Τι σημαίνει Ελευθερία και πως νιώθει κάποιος ελεύθερος...Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

http://www.youtube.com/watch?v=aQUhKxMY6XUΓια τον καθένα ελευθερία σημαίνει κάτι διαφορετικό...

Βλέποντας την παραπάνω διαφήμιση, μια ομολογουμένως πολύ καλή διαφήμιση και προσπερνώντας το τελικό της μήνυμα που μιλά για ένα προϊόν της εν λόγω τράπεζας, στάθηκα στο μότο της διαφφήμισης: "ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ".

Ακούγοντας την παραπάνω φράση και συνδυάζοντάς τη με τις σκηνές που τη συνοδεύουν καταλαβαίνουμε πως η έκφραση της ελευθερίας για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό...

Δεν νιώθουν όλοι ελεύθεροι πηδώντας από ύψος 20 μέτρων στη θάλασσα, ούτε βγαίνοντας στην κορυφή ενός λόφου για να απολαύσουν το τοπίο, όμως όλοι έχουν ανάγκη να κάνουν πράγματα που θα τους πάνε μακριά από την καθημερινότητά τους, που θα τους δώσουν την αίσθηση της ελευθερίας και του διαφορετικού στη ζωή τους, που θα τους κάνουν να νιώσουν όμορφα, γεμάτοι από χαρά και ικανοποίηση που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, που μπορούν να εκφράσουν την εσωτερική τους ανάγκη για ελευθερία όπως ο καθένας νομίζει...

Βλέποντας κάποιες από τις σκηνές και από το πόσο απλά πράγματα κάνουν κάποιοι για να νιώσουν ελεύθεροι, καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί της καθημερινότητας, το άγχος που δημιουργείται ως απόρροια αυτών καθώς και η διστακτικότητα μας να εκφραστούμε και να αισθανθούμε όπως θέλουμε, μας έχουν απομακρύνει από όλα εκείνα τα μικρά, τα καθημερινά, τα απλά πράγματα που θέλουμε να κάνουμε αλλά είτε δεν βρίσκουμε το χρόνο, είτε απλά διστάζουμε να πραγματοποιήσουμε...

Πάντοτε ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να νιώθει ελεύθερος είτε αυτό αφορά την κυριολεκτική έννοια, δηλαδή να μην είναι δούλος ή υπήκοος δια της βίας σε μία χώρα, είτε με την μεταφορική και ουσιαστική για μένα έννοια....την ανάγκη να κάνει ό,τι θελήσει, ό,τι αισθανθεί και ό,τι τον εκφράζει για να ξεφύγει από τα ασφυκτικά δεσμά της καθημερινότητας του....

Για άλλον αυτό μπορεί να σημαίνει να κλείσει το κινητό για κάποιες ώρες, για άλλον να κλείσει τον υπολογιστή και να βγει έξω να μιλήσει, να ερωτευτεί, να ζήσει, για κάποιον άλλο να περπατήσει στη φύση...και πολλά άλλα παραδείγματα...

Στις μέρες μας λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να σπάσουμε όλοι μας τα δεσμά που μας έχει επιβάλλει η καθημερινότητα του και να ζήσουμε όπως θα θέλαμε....να ζήσουμε ελεύθεροι...

Γιατί στην τελική όπως έγραψε και ο Φρήντριχ Νίτσε: 

"Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του."

Άρα ας δώσουμε στον εαυτό μας την ελευθερία που χρειάζεται για να μην νιώσουμε ποτέ ανεύθυνοι απέναντι σε μας τους ίδιους...

Η θέαση της ζωής μέσα από τα μάτια μιας έφηβης....της Ειρήνης Ζερζεβούλη(μαθήτρια Γ'Γυμνασίου)

Λάβαμε και δημοσιεύουμε με μεγάλη χαρά ένα κείμενο από 
μία κοπέλα 14 χρονών στο οποίο διατυπώνει κάποιες 
σκέψεις για τη ζωή....
Αξίζει η ανάγνωση...



"Ειμαι μια δεκατετραχρονη κοπελα,που μεσα απ'ο,τι εχω ζησει εχω καταληξει σε αυτα τα συμπερασματα.μπορει να ειμαι ακομη πολυ μικρη για να ξερω τι πραγματικα ειναι η ζωη,αλλα αυτη ειναι η μεχρι τωρα εμπειρια μου.

Ολοι λενε πως τα παιδια βλεπουν τη ζωη πολυ αθωα και τελέιως εκτος πραγματικοτητας.

Εγω μακαρι να ειχα αυτο το προνομιο. Να μην ξερω ακομα τι ειναι στ'αληθεια ο δυσκολος δρομος που λεγεται ζωη.

Ομως δυστυχως,εσεις ειστε που με κανατε να χασω αυτην την ευκαιρεια.εσεις!

Με τους πολεμους,τη,βια,τις,απατεσ,την ασεβεια,τη διπροσωπια,το,ρατσισμο και με τον ιδιο σας τον εαυτο.

Εσεις με κανατε να σταματησω να πιστευω σε καλους ανθρωπους.

Εσεις με κανατε να σταματησω να πιστευω σε θαυματα.

Πως νιωθετε που αυτα σας τα λεει μια εφηβη?

Συνειδητοποιειτε οτι καταστρεφετε τα οραματα και τις ζωες των παιδιων σας με τις πραξεις σας?
Προφανως οχι!και αυτο ειναι το πιο στεναχωρο σε ολο το τρενακι που λεγεται ζωη!
Μια τελευταια λεξη εχω να πω..ΛΥΠΑΜΑΙ!

Αλλα δεν χανω το θαρρος και την ελπιδα μου."

Σχόλιο υπευθύνου δημοσίευσης: Πολύ όμορφος λόγος με σαφή διατύπωση σκέψεων, αν και κάπως απαισιόδοξο...
Ίσως η μικρή μας φίλη στο επόμενο κειμενό της μας μιλήσει για το θάρρος και την ελπίδα που δεν χάνει και κανείς μας δεν πρέπει να χάνει...
Πρέπει αν ελπίζουμε και να προσπαθούμε πάντα...9

Πανέμορφη ναι, Ξεχωριστή όμως; Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Σε μια συζήτηση με κοπέλες γύρω στα 15 η μία απευθυνόμενη στην άλλη της λεει:
-Καλά προχθές ήσουν πανέμορφη με το φόρεμα που φορούσες...
Δεν έχασα την ευκαιρία να σχολιάσω και να πω πως "πανέμορφες είναι πολλές, εσύ είσαι ξεχωριστή..."

Προφανώς και η φράση αυτή δεν προήλθε τυχαία, αλλά βλέποντας το πως προσπαθούν τα περισσότερα κορίτσια στην ηλικία αυτή να δείξουν σε όλους ότι μεγάλωσαν, ότι είναι όμορφες, ότι μετράνε στην τελική στο σχολείο και στα περοβάλλοντα που κινούνται, επέλεξα να δώσω ιδιαίτερη μνεία στη γενικότερη συμπεριφορά και όχι στο να μείνω απλά στην ομορφιά...

Διότι σε αυτή τη φάση της εφηβείας οι περισσότερες προσπαθούν να γίνουν αντιληπτές στο αντίθετο φύλο κάνοντας πράγματα που τώρα είναι αποδεκτά και αρεστά, αλλά σε μερικά χρόνια δεν θα είναι...
Για να γίνω πιο σαφής η ομορφιά είναι κάτι αυθύπαρκτο, δεν θα τονιστεί αν γίνεις προκλητική στο ντύσιμο ή στη συμπεριφορά...
Σε αυτή την ηλικία λίγες το καταλαβαίνουν αυτό, μιας και οι περισσότερες προσπαθούν να κάνουν ότι οι πολλές....προκλητικό ντύσιμο, βάψιμο έντονο και συμπεριφορά φοιτήτριας στην καλύτερη περίπτωση...και σαφώς αυτά όλα μετράνε στα αγόρια της ηλικίας τους...
Η ουσία λοιπόν είναι να αφήσουμε την ομορφιά μας να αναδειχτεί μόνη της, πράγμα που θα γίνει σίγουρα ακόμη και αν δεν εκτιμηθεί αρχικά, και όχι να προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε υιοθετώντας συμπεριφορές μεγαλυτέρων που δεν είναι και το καλύτερο σαν πρότυπο...

Επομένως πανέμορφες μπορεί να είναι πολλές, πόσες όμως αφήνουν τους άλλους να δουν στον εαυτο τους αυτή την ομορφιά και όχι κάτι άλλο...

Ας αφήσουμε να μιλήσει για μας η ομορφιά μόνη της, τοση η εξωτερική όσο και εσωτερική που στην τελική είναι και αυτή που μένει και κρατάει τους ανθρώπους κοντά μας...

Πολύ δύσκολο τελικά για μια κοπέλα στην ηλικία αυτή να ξεχωρίζει θετικά μέσα σε πολλές...
Ψάξτε την φίλοι μου και να στε σίγουροι ότι δεν θα απογοητευθείτε...
Διότι το δύσκολο δεν είναι να έχεις μία όμορφη κοπέλα, το δύσκολο έγκειται στο να είναι και ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ....

Πανέμορφη λοιπόν ναι....Ξεχωριστή όμως....
(Αναρωτηθείτε όλοι και όλες και ίσως κάποτε θυμηθείτε όλα όσα γράφτηκαν εδώ...)

  Άλλωστε αγαπητές φίλες όπως έιχε πεί και Λα Ροσφουκώ:

 "Λίγες είναι οι γυναίκες που η αξία τους διαρκεί περισσότερο από την ομορφιά τους."

ΣΠΑΤΑΛΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ Η'ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ...;Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Η μόνιμη επωδός μου προς φίλους, γνωστούς, είναι να μη φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους στους άλλους αρκεί να τα νιώθουν πραγματικά και να μην έχουν δόση υπερβολής...
Εν αντιθέσει με μένα, άλλοι  διατείνονται να είμαστε πολύ φειδωλοί στην εξέφραση των συναισθημάτων μας διότι οι δέκτες αυτών μπορεί να εκμεταλλευτούν την αδυναμία που προκαλούν τα αισθήματα αυτά...

Σίγουρα οι περισσότεροι από σας θα σκεφτείτε ότι τα ερωτικά συναισθήματα είναι τα πιο δύσκολα τόσο σε διαχείριση, καθώς μας αποσυντονίζουν, όσο και στο να τα διευκρινίσουμε τι πραγματικά νιώθουμε, διότι πολλές φορές το ένστικτό μας λανθάνει και νομίζουμε οτι αισθανόμαστε κάτι που τελικά αποδυκνείεται ότι δεν ήταν έτσι...
Επίσης πολλοί μιλούν σχετικά για σπατάλη συναισθημάτων εννοώντας φυσικά ότι τα έδωσαν σε λάθος άτομα για λάθος λόγους και όταν έπρεπε να τα δώσουν σε "σωστά" πρόσωπα δεν είχαν πια το απόθεμα εκείνο που θα ταίριαζε στην περίπτωση...

Υπάρχει λοιπόν σπατάλη στα συναισθημάτα;

Φυσικά και όχι αγαπητοί φίλοι, καθώς ο καθένας τη στιγμή που τα εκφράζει και τα εξωτερικεύει τα νιωθει, ακόμη και αν η κατάληξη τον διαψεύσει, διότι καλύτερα να νιώσει και πιθανώς να πονέσει παρά να είναι μαζεμένος και να νιώσει περνόντας τα χρόνια ότι δεν έζησε..

Ναι, δεν έζησε, καθώς ζωή χωρίς συναισθήματα είναι κενή ζωή...άλλωστε αν δεν αγαπήσεις, αν δεν ερωτευτείς, αν δεν πονέσεις, αν δεν αγαπηθείς και εν τέλει αν δεν νίωσεις, δεν θα μάθεις...

και θα κλείσω με στίχους του Τάσου Λειβαδίτη για να δείξω ότι είναι χειρότερο από το να νιώθεις πράγματα για λάθος άτομα, το να μην νιώθεις τίποτα
: " Η αμαρτία μας: ότι θελήσαμε πολλά,
   το εγκλημά μας: πράξαμε τόσα λίγα."

 Ας πράξουμε λοιπόν φίλοι μου...