4o ΤΟΥΡΝΟΥΑ BEACH VOLLEY NATO BEACH....ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΟΥΡΕΙΩΝ 2014!

Έναρξη το Σάββατο 2 Αυγούστου για το 3ο ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ του τμήματος Νεολαίας του Συλλόγου μας με το 4ο ΤΟΥΡΝΟΥΑ BEACH VOLLEY στην παραλία ΝΑΤΟ δίπλα από τις καφετέριες.

Οι αγωνιστικές κατηγορίες είναι 2: 
α) Γεννηθέντες ως το 1998 με ώρα έναρξης 12:00
                                                       
β) Γεννηθέντες από 1998 και πάνω με ώρα έναρξης 15:00

Οι ομάδες μπορούν να είναι είτε αντρικές είτε γυναικείες είτε μεικτές.

Δηλώσεις συμμετοχής με mail στο tmima_neolaias_saf@hotmail.com είτε με μήνυμα στο facebook στο #Tmima Neolaias.

Για όσες ομάδες δεν δηλώσουν συμμετοχή πριν τους αγώνες και το κάνουν την ημέρα εκείνη υπάρχει παράβολο συμμετοχής στα 2 ευρώ κατά αθλητή.

Τέλος σε όλους τους αγωνιζόμενους θα δίνονται νερά σε κάθε αγώνα.

Το παραπάνω αθλητικό γεγονός εντάσσεται στα ΦΑΝΟΥΡΕΙΑ 2014!

Εξετάσεις, Άγχος και ο Αυτοσκοπός της Επιτυχίας! του Γιώργου Πλουμίδη

Εποχή εξετασεων σε γυμνάσια και λύκεια αυτή που διανύουμε και τα παιδιά έχουν μειώσει τις υπόλοιπες δραστηριότητες τους για να διαβάσουν περισσότερο και να συγκεντρωθούν ώστε να επιτύχουν αυτό που επιθυμεί ο καθένας για τις φετινές εξετάσεις είτε προαγωγικές έιτε απολυτήριες.
Απολύτως θεμιτό θα μου πείτε να κόψουν 1-2 προπονήσεις για να κάτσουν να διαβάσουν και θα συμφωνήσω σε ένα βαθμό.

Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά συχνά αθέατη που δεν την λαμβάνουμε υπόψη μας και αυτή είναι η υπερβολική πίεση που νιώθουν τα παιδιά κατά τη διάρκει εξετάσεων ακόμη και από τα χρόνια του γυμνασίου με αποτέλεσμα να γεμίζουν με υπερβολικό άγχος που γίνεται αυτοκαταστροφικό πολλές φορές, στο κυνήγι ενός καλού βαθμού ή της επίτευξης εισαγωγής τους σε σχολή της αρεσκείας τους.
Και αν για τοςυ μαθητές της Γ' ΛΥΚΕΊΟΥ δικαιολογείται το άγχος(ως ένα βαθμό), αυτό που για μένα δεν δικαιολογείται είναι το άγχος και η υπερβολική αγωνία για προαγωγικές εξετάσεις του γυμνασίου ή του λυκείου που στην ουσία δεν κρίνουν πολλά πράγματα ειδικά για όσα παιδιά έχουν ένα ικανοποιητικό μέσο όρο από τα τρίμηνα. Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω να μην διαβάσουν τα παιδιά. Το αντίθετο μάλιστα, να διαβάσουν για να να πετύχουν το στόχο τους, αλλά να υπάρχει ένα μέτρο ως προς την πίσεη και τις απαιτήσεις από τους γονείς τους και το περιβάλλον τους, ώστε αυτό που κάνουν να είναι αποτελεσματικό και όχι να τους γυρίζει μπούμερανγκ.

Σαφώς και το άκρως ανταγωνιστικό σύστημα εκπαίδευσης μεγενθύθει το άγχος της επιτυχίας, το οποίο σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση γίνεται ασφυκτική θηλιά στο λαιμό των παιδιών, καθώς πρέπει να επιτύχουν κάπου που να αντέχει να ανταπεξέλθει οικονομικά η οικογένεια, αλλιώς αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να μη σπουδάσουν.

Κατά τη γνώμη μου όμως, μόνο αν πας στις εξετάσεις απαλλαγμένος από τέτοιες σκέψεις θα ακταφέρεις αυτό που ποθείς και είναι στο χέρι των γονέων να μην μεταδίδουν τα άγχη τους και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στα παιδιά. Δεν σημαίνει ότι δεν θα του επισημάνουν τις συνθήκες αλλά επίσης οφείλουν να τονίσουν με κάθε τρόπο πως η ζωή δεν σταματά με την είσοδο σε ένα πανεπιστήμιο, αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι να πετύχεις αν προσπαθήσεις στη ζωή.
Απαλλαγμένα λοιπόν τα παιδιά από τη φιλοσοφία της "πάση θυσία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση" είμαι σίγουρος πως θα αποδώσουν πολύ καλύτερα καθώς θα είναι αποφορτισμένα από κάθε άλλη σκέψη πέρα από τα μαθήματά τους.

Την αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε μήνυμα αθλήτριας της γ' γυμνασίου που έλεγε ότι έτρεμε από το άγχος και κοντεψε να λιποθυμήσει πριν δώσει κάποιο μάθημα, και μιλάμε για μαθήτρια του 19!!!
Αρχικά νόμιζα πως δεν κατάλαβα καλά, όμως φίλοι μου είναι έτσι ακριβώς και προφανώς δεν είναι η μόνη.
Ποιος παράγοντας όμως οδηγεί παιδιά ακόμη και 15 ετών να σκέφτονται και να λειτουργούν με τόσο άγχος;
Ίσως φταίει το εξεταστικοκεντρικό σύστημα της εκπαίδευσής μας, ίσως η πίεση των γονέων που και αυτοί με τη σειρά τους πιέζονται από άλλους παράγοντες, ίσως και ο ίδιος ο χαρακτήρας του παιδιού.
Η ουσία είναι ότι είναι στενάχωρο για μένα να ακούω ότι παιδιά τέτοιας ηλικίας αγχώνονται τόσο πολύ για ένα θέμα που θα έπρεπε να το αντιμετωπίζουν πιο ψύχραίμα.
Αλλά είναι αυτό που ανέφερα και παραπάνω: η γενικότερη αντίληψη που επικρατεί στην κοινωνία για την επιτυχία.

Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι είναι θεμιτό να βάζουμε στόχους και να τους κατακτάμε, αλλά πρέπει να ήμαστε συγκεντρωμένοι στο στόχο, απαλλαγμένοι από εξωτερικούς παράγοντες που μας δημιουργούν υπερβολικό άγχος και ορίζουν την επιτυχία στις εξετάσεις ως αυτοσκοπό.
Το υπερβολικό άγχος καταντάει αυτοκαταστροφικό, εώ το δημιουργικό άγχος είναι οδηγός προς την επιτυχία.
Και τέλος ας σκεφτούμε τι πραγματικά θέλουμε από το σημερινό σχολείο: μία εκπαίδευση βασισμένη στην παπαγαλία και τον ανταγωνισμό ή μια γενικότερη παιδεία βασισμένη στην ευγενή άμιλλα και τη συνεργασία..
Αλλά προφανώς η απάντηση έρχεται από την αγορά εργασίας: εξιδείκευση και συνεχής επιμόρφωση των εργαζομάνως για να έχουν ευκαιρία απασχόλησης, προσέξτε, όχι εργασίας, αυτό τα λέει όλα...

Καλό τρίημερο να έχουμε και αν θέλετε ρίξτε και μια ματιά στο άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά στο protagon.gr που αναφέρεται στην αυτοκτονία μια ς μαθήτριας της γ' λυκείου.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=34306

Η αξία ενός ανθρώπου ως αντανάκλασμα της θέσης που κατέχει; Του Γιώργου Πλουμίδη

Στην σημερινή εποχή με την οικονομική κρίση να έχει οδηγήσει σε κρίση αξιών, έχει έρθει στην επιφάνεια ένα ζήτημα που δεν του πολυδίναμε σημασία σε παλαιότερες εποχές λόγω της ανεμελειάς που υπήρχε και είναι το ζήτημα των ανθρώπων που κατέχοντας μία θέση εξουσίας ή μία θέση με μεγάλο κύρος νομίζουν ότι ξαφνικά έγιναν κάποιοι και συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει η θέση...

Αυτή τη συμπεριφορά την έχουν συνήθως άνθρωποι που χωρίς ιδιαίτερα προσόντα κατέλαβαν θέσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος και κύρους λόγω των γνωριμιών τους και των πόντων που εξαργύρωσαν κάνοντας εξυπηρετήσεις σε ανωτέρους.
Έχουν μία αλαζονεία και έπαρση σαν να τους ανήκει η θέση και όχι σαν να είναι ένοικοι τής.
Η ουσία είναι ότι αν και ανεπαρκείς νιώθουν λες και είναι βασιλικότεροι του βασιλέως και συμπεριφέρονται σαν να είναι κάποιοι ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ.
Είναι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι με αντικειμενικά κριτήρια δεν θα είχαν ποτέ κάποια αξιόλογη θέση και έτσι όταν την αποκτήσουν φέρονται σαν να ανέβηκαν οι μετοχές τους και να απέκτησαν κύρος και σεβασμό από την κοινωνία...
Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν ανεβαίνει η αξία σου έχοντας μία θέση, ούτε ότι ξαφνικά γίνεσαι κάποιος, ούτε ότι απέκτησες όλα όσα σου έλειπαν και έτσι μετατρέπεται η ανασφάλεια τους σε αλαζονεία...


Επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως κάποιοι έχοντας μία θέση στο παρελθόν, προτιμήθηκαν για άλλες θέσεις στο μέλλον με μόνη παρακαταθήκη την πρότερη θητεία τους και όχι των προσόντων τους.

Στην άλλη πλευρά συναντάμε ανθρώπους με πολλά προσόντα και κατάλληλους για μία θέση εξαιρετικού ενδιαφέροντος που δίνουν άλλη αίγλη και αξία στη θέση που κατέχουν μένοντας ταπεινοί και προσηλωμένοι στα καθήκοντα που έχουν να επιτελέσουν, οι οποίοι γίνονται και πρότυπο για πολλούς άλλους με τη σωστή συμπεριφορά τους και τη συνεισφορά τους στις απαιτήσεις της θέσης που έχουν.

Συνεπώς δεν χρειάζεται να έχει κάποιος μια θέση για να έχει αξία, χρειάζεται να το αποδείξει με την συνολική του συμπεριφόρα όταν είναι κάτοχος της θέσης, οτί αξίζει να την έχει.
Από μόνη της η θέση μπορεί να δίνει εφήμερη αξία και αναγνώριση, μακροπρόθεσμα όμως ξεχωρίζουν αυτοί που πραγματικά αξίζουν και μπόρεσαν να δώσουν περαιτέρω αξία αυτοί στη θέση με το έργο τους και να δώσουν κίνητρο και σε άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους.
Να αποτελέσουν υπόδειγμα για την κοινωνία.

Γιατί όπως λέει και ο λαός: "Δεν κάνει η θέση τους ανθρωπούς, αλλά ο άνθρωπος τη θέση..".

Η μπανάνα και ο Αθλητισμός....Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ το facebook ,το twitter και το istagram να έχουν κατακλυστεί με φωτογραφίες διάσημων να τρώνε μία μπανάνα, εκδηλώνοντας τη συμπαραστασή τους στον ποδοσφαιριστή Ντανι Άλβες για την ρατσιστική προσβολή που δέχτηκε από ανεγκέφαλο οπαδό αντίπαλης ομάδας πριν λίγες ημέρες.

Με αφορμή αυτό το γεγονός και τα παραλειπόμενά του αναρωτιόμαστε πώς ακόμη και σήμερα μπορούν κάποιοι να βλέπουν τον αθλητισμό ως τόπο έκφρασης των διακρίσεων λόγω καταγωγης και χρώματος.

Σαφώς και πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει την τεράστια συμβολή του αθλητισμού στην ενοποιήση και απορρόφηση διαφορετικών πολιτισμών, συμπεριφορών, γλωσσών και εν τέλει τη συνύπαρξη και συνεργασία τόσο διαφορετικών ανθρώπων μεταξύ τους, ανθρώπων με διαφορετική προέλευση, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετική γλώσσα και διαφορετική νοοτροπία και ας έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος.
Εξάλλου η γλώσσα του αθλητισμού είναι κοινή για όλους όσους ασχολούνται με κάποιο άθλημα και αποτελεί τον βασικό παράγοντα που βοηθά στην συνεργασία και συννενόηση τόσο διαφορετικών ατόμων, τα οποία συνασπισμένα κάτω από τον κοινό στόχο αγωνίζονται μόνο γι αυτό προτάσσοντας την συναδερφικότητα και την συνεργασία πάνω από όποια διαφορά έχουν.

Η συμβολή συνεπώς του αθλητισμού στην καλή κοινωνία και συνεργασία διαφορετικών ατόμων διαφορετικής κουλτόυρας είναι τεράστια και ένας από τους παράγοντες ένταξης στην κοινωνία περιθωριοποιημένων ομάδων στην τελική.

Βέβαια θα αντιτείνει κάποιος ότι ο αθλητισμός ενέχει στοιχεία ρατσισμού εκ φύσεως καθώς κάποιοι διακρίνοτναι και κάποιοι όχι...κάποιοι εξελίσσονται ενώ κάποιοι μένουν στάσιμοι...
Όμως αυτό το επιχείρημα είναι έωλο, διότι σε αυτή την περίπτωση κάποιος προχωρά ή μένει στάσιμος εξαιτίας της προσπάθειας που καταβάλλει, του ταλέντου κτλ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΩ χρωματικών ή φυλετικών διακρίσεων.

Ας βλέπουμε λοιπόν τον αθλητισμό σαν κάτι που ενώνει και όχι χωρίζει τους ανθρώπους...

"Να μην παίρνεις αποφάσεις εκνευρισμένος..." Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

Πόσοι από σας δεν είπατε μετά από μια δυσάρεστη μέρα, μετά από μία αποτυχία, μετά από μία απογοήτευση  τα παρατάω όλα, σταματάω, φεύγω, δεν μου αξίζει να βρίσκομαι εδώ μέσα και άλλα πολλά και όμορφα που εκείνη τη στιγμή φάνταζαν ιδανικά αλλά δεν ήταν παρά αποφάσεις της στιγμής, επιπόλαιες, άστοχες και κυρίως εν θερμώ...;
Πόσοι πάνω σε στιγμές έντασης και εκνευρισμού δεν "πήρατε" αποφάσεις που είτε δεν πραγματοποιήσατε ποτέ(και καλώς), είτε τις πραγματοποιήσατε και καταλάβατε πόσο λάθος ήταν εκ των υστερών...;

Φυσικά και καμία φορά το ένστικτό μας μας οδηγεί σε σωστές αποφάσεις  αλλά όταν σκεφτόμαστε με ηρεμία και σύνεση και όχι σε στιγμές συναισθηματικής και πνευματικής έντασης όπως είναι οι στιγμές εκνευρισμού...
Διότι τότε το μυαλό μας είναι επηρεασμένο από την αρνητικότητα της στιγμής, από τα δυσάρεστα συμπεράσματα της περίστασης, μην μπορώντας να σκεφτούμε όλα όσα έχουν προηγηθεί όσο καιρό ήμαστε σε αυτή την κατάσταση, θετικά ή αρνητικά...
Έτσι φορτισμένοι συναισθηματικά από την παρόρμηση της στιγμής και μη δυνάμενοι να σκεφτούμε λογικά, οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς με τις αποφάσεις που τυχόν θα λάβουμε εν θερμώ και χωρίς ανάλυση της κατάστασης...

Συνεπώς μετά από δυσάρεστα γεγονότα όπως μια ήττα με άσχημο τρόπο, μία αποτυχία ενός σχεδίου στη δουλειά, μία άσχημη συμπεριφορά σε βάρος μας, οποιαδήποτε απόφαση πάρουμε εν θερμώ δεν θα είναι η πρέπουσα για μας καθώς θα αποτελεί προϊόν του θυμικού μας και όχι της λογικής.
Σε μια τέτοια περίπτωση χρειάζεται ηρεμία, σύνεση και αξιολόγηση των θετικών και αρνητικών και συνυπολογίζοντας τα κόστη και τα οφέλη της ενδεχόμενης απόφασής μας να οδηγηθούμε στην καταλληλότερη κίνηση για μας...
Διότι όσο πιο πολύ επεξεργαστούμε μία δύσκολη απόφαση, τόσο πιο προετοιμασμένοι θα ήμαστε για τις συνέπειές της ή τα οφέλη της...άρα μειώνονται οι πιθανότητες να μετανιώσουμε....ενώ αν παίρναμε την απόφαση πάνω στον εκνευρισμό μας το πιθανότερο θα ήταν να εκτεθούμε τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο τον εαυτό μας...
Φυσικά και δεν υποτιμάμε τον ρόλο του συναισθήματος, αλλά σαν παράγοντα που σταθμίζεται μέσα στα θετικά ή αρνητικά μιας κατάστασης και όχι σαν τον κύριο λόγο που παίρνω μια σοβαρή και δύσκολη απόφαση...

Και θα κλείσω με μία ερώτηση προς όλους όσους ασχολούνται με κάποιο άθλημα:
Πόσες φορές φίλοι-ες δεν είπατε μετά από μία άσχημη εμφάνιση ή μετά από ένα παιχνίδι που δεν παίξατε όσο περιμένατε, τα παρατάω;
Ρητορική προφανώς η ερώτηση, διότι πολλοί, πολλές φορές το έχουν πει, αλλά ελάχιστοι το κάνουν πράξη, και καλώς δηλαδή διότι αν μέναμε στις εν θερμώ αποφάσεις τα γήπεδα θα ήταν άδεια...

Διότι όπως έλεγε και ο Ταλεϋράνδος:
"Να μην εμπιστεύεσαι τις πρώτες αυθόρμητες αντιδράσεις. Είναι σχεδόν πάντα λάθος."

Τι σημαίνει Ελευθερία και πως νιώθει κάποιος ελεύθερος...Γράφει ο Γιώργος Πλουμίδης

http://www.youtube.com/watch?v=aQUhKxMY6XUΓια τον καθένα ελευθερία σημαίνει κάτι διαφορετικό...

Βλέποντας την παραπάνω διαφήμιση, μια ομολογουμένως πολύ καλή διαφήμιση και προσπερνώντας το τελικό της μήνυμα που μιλά για ένα προϊόν της εν λόγω τράπεζας, στάθηκα στο μότο της διαφφήμισης: "ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ".

Ακούγοντας την παραπάνω φράση και συνδυάζοντάς τη με τις σκηνές που τη συνοδεύουν καταλαβαίνουμε πως η έκφραση της ελευθερίας για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό...

Δεν νιώθουν όλοι ελεύθεροι πηδώντας από ύψος 20 μέτρων στη θάλασσα, ούτε βγαίνοντας στην κορυφή ενός λόφου για να απολαύσουν το τοπίο, όμως όλοι έχουν ανάγκη να κάνουν πράγματα που θα τους πάνε μακριά από την καθημερινότητά τους, που θα τους δώσουν την αίσθηση της ελευθερίας και του διαφορετικού στη ζωή τους, που θα τους κάνουν να νιώσουν όμορφα, γεμάτοι από χαρά και ικανοποίηση που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, που μπορούν να εκφράσουν την εσωτερική τους ανάγκη για ελευθερία όπως ο καθένας νομίζει...

Βλέποντας κάποιες από τις σκηνές και από το πόσο απλά πράγματα κάνουν κάποιοι για να νιώσουν ελεύθεροι, καταλήγω στο συμπέρασμα πως οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί της καθημερινότητας, το άγχος που δημιουργείται ως απόρροια αυτών καθώς και η διστακτικότητα μας να εκφραστούμε και να αισθανθούμε όπως θέλουμε, μας έχουν απομακρύνει από όλα εκείνα τα μικρά, τα καθημερινά, τα απλά πράγματα που θέλουμε να κάνουμε αλλά είτε δεν βρίσκουμε το χρόνο, είτε απλά διστάζουμε να πραγματοποιήσουμε...

Πάντοτε ο άνθρωπος είχε την ανάγκη να νιώθει ελεύθερος είτε αυτό αφορά την κυριολεκτική έννοια, δηλαδή να μην είναι δούλος ή υπήκοος δια της βίας σε μία χώρα, είτε με την μεταφορική και ουσιαστική για μένα έννοια....την ανάγκη να κάνει ό,τι θελήσει, ό,τι αισθανθεί και ό,τι τον εκφράζει για να ξεφύγει από τα ασφυκτικά δεσμά της καθημερινότητας του....

Για άλλον αυτό μπορεί να σημαίνει να κλείσει το κινητό για κάποιες ώρες, για άλλον να κλείσει τον υπολογιστή και να βγει έξω να μιλήσει, να ερωτευτεί, να ζήσει, για κάποιον άλλο να περπατήσει στη φύση...και πολλά άλλα παραδείγματα...

Στις μέρες μας λοιπόν είναι πολύ σημαντικό να σπάσουμε όλοι μας τα δεσμά που μας έχει επιβάλλει η καθημερινότητα του και να ζήσουμε όπως θα θέλαμε....να ζήσουμε ελεύθεροι...

Γιατί στην τελική όπως έγραψε και ο Φρήντριχ Νίτσε: 

"Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του."

Άρα ας δώσουμε στον εαυτό μας την ελευθερία που χρειάζεται για να μην νιώσουμε ποτέ ανεύθυνοι απέναντι σε μας τους ίδιους...

Η θέαση της ζωής μέσα από τα μάτια μιας έφηβης....της Ειρήνης Ζερζεβούλη(μαθήτρια Γ'Γυμνασίου)

Λάβαμε και δημοσιεύουμε με μεγάλη χαρά ένα κείμενο από 
μία κοπέλα 14 χρονών στο οποίο διατυπώνει κάποιες 
σκέψεις για τη ζωή....
Αξίζει η ανάγνωση...



"Ειμαι μια δεκατετραχρονη κοπελα,που μεσα απ'ο,τι εχω ζησει εχω καταληξει σε αυτα τα συμπερασματα.μπορει να ειμαι ακομη πολυ μικρη για να ξερω τι πραγματικα ειναι η ζωη,αλλα αυτη ειναι η μεχρι τωρα εμπειρια μου.

Ολοι λενε πως τα παιδια βλεπουν τη ζωη πολυ αθωα και τελέιως εκτος πραγματικοτητας.

Εγω μακαρι να ειχα αυτο το προνομιο. Να μην ξερω ακομα τι ειναι στ'αληθεια ο δυσκολος δρομος που λεγεται ζωη.

Ομως δυστυχως,εσεις ειστε που με κανατε να χασω αυτην την ευκαιρεια.εσεις!

Με τους πολεμους,τη,βια,τις,απατεσ,την ασεβεια,τη διπροσωπια,το,ρατσισμο και με τον ιδιο σας τον εαυτο.

Εσεις με κανατε να σταματησω να πιστευω σε καλους ανθρωπους.

Εσεις με κανατε να σταματησω να πιστευω σε θαυματα.

Πως νιωθετε που αυτα σας τα λεει μια εφηβη?

Συνειδητοποιειτε οτι καταστρεφετε τα οραματα και τις ζωες των παιδιων σας με τις πραξεις σας?
Προφανως οχι!και αυτο ειναι το πιο στεναχωρο σε ολο το τρενακι που λεγεται ζωη!
Μια τελευταια λεξη εχω να πω..ΛΥΠΑΜΑΙ!

Αλλα δεν χανω το θαρρος και την ελπιδα μου."

Σχόλιο υπευθύνου δημοσίευσης: Πολύ όμορφος λόγος με σαφή διατύπωση σκέψεων, αν και κάπως απαισιόδοξο...
Ίσως η μικρή μας φίλη στο επόμενο κειμενό της μας μιλήσει για το θάρρος και την ελπίδα που δεν χάνει και κανείς μας δεν πρέπει να χάνει...
Πρέπει αν ελπίζουμε και να προσπαθούμε πάντα...9